Inne

Kolejowe potwory

Na pierwszy ogień idzie SA134-019 (Pesa 218M) który w 2013r. uległ wypadkowi i zapalił się, remont trwał dwa lata i 2015r. skład wrócił na tory, koszt naprawy wyniósł 4 797 000 PLN z VAT

Tu widzimy go na trasie z Zamościa do Lublina na stacji Minkowice.

Pesa 218M – rodzina dwuczłonowych normalnotorowych spalinowych zespołów trakcyjnych produkowanych przez zakłady Pesa w latach 2005–2015.

PaFaWag 5Bk/6Bk – EN57-1400

EN57 (typ 5B+6B+5B, 5Bk+6Bk+5Bk, 5BT+6BT+5BT, 5Bm+6Bm+5Bm, 5Bu+6Bu+5Bu i 5Bg+6Bg+5Bg) – normalnotorowy trójczłonowy niskoperonowy elektryczny zespół trakcyjny, wyprodukowany w zakładach Pafawag we Wrocławiu w latach 1962–1993 w liczbie ponad 1429 sztuk. Jest to najdłużej produkowany pojazd szynowy na świecie. Protoplastą tej serii była wysokoperonowa jednostka EW55

na stacji Świdnik, trasa Lublin  – Chełm

Lokomotywa elektryczna towarowa serii: ET42

ET42 – normalnotorowa elektryczna dwuczłonowa lokomotywa towarowa produkcji radzieckiej, najsilniejsza lokomotywa eksploatowana na PKP.
Producent: NEWZ
Lata budowy: 1978-1982
Układ osi: Bo’Bo’+Bo’Bo’
Masa służbowa: 164 tony
Długość ze zderzakami: 30880 mm
Średnica kół: 1250 mm
Liczba silników: 8
Przekładnia: 86:25
Typ silników trakcyjnych: NB-508A
Moc ciągła: 4480 kW
Moc godzinna: 4840 kW
Maksymalna siła pociągowa: 50 T
Stosunek przekładni 86:25
Prędkość konstrukcyjna: 100 km/h
System hamulca Oerlikon + hamulec elektrodynamiczny
Konstrukcja lokomotywy wzorowana jest na elektrowozach WŁ10 (ВЛ10) i WŁ11 (ВЛ11) kolei radzieckich i charakteryzuje się nieskomplikowaną budową, ale także łatwością eksploatacji i niezawodnością. ET42 od początku została zaprojektowana jako dwuczłonowa, w przeciwieństwie do pozostałych lokomotyw dwuczłonowych eksploatowanych przez PKP jak ET41 oraz ET40. Z tego powodu nie istnieje „pojedyncza wersja” ET42, ani też nie jest możliwe przebudowanie jednego członu na samodzielną lokomotywę.
W ET42 nie ma pustych miejsc po kabinach dzięki czemu jest ona krótsza niż konstrukcje pochodzące od lokomotyw pojedynczych. Silne powiązanie obwodów elektrycznych pomiędzy członami umożliwia pełną współpracę między nimi, np. łączenie w szereg wszystkich silników z różnych członów. W ten sposób lokomotywą ET42 można ruszyć bardzo ciężki pociąg lub jechać powoli bez uciekania się do stratnej jazdy oporowej.
ET42 jest wyposażona w sprzęt do ogrzewania wagonów, co pozwala prowadzić nią również pociągi osobowe.

W latach 1978-1982 zakupiono 50 lokomotyw ET42, które zostały wyprodukowane w zakładach NEWZ w Nowoczerkasku w ZSRR, a elektrowozy zostały w całości przydzielone do lokomotywowni Zduńska Wola Karsznice.
Głównym przeznaczeniem ET42 jest obsługa najcięższych pociągów węglowych.

Lokomotywa elektryczna towarowa serii: ET41

ET41 (typ 203E) – normalnotorowa dwuczłonowa lokomotywa elektryczna towarowa produkowana w latach 1977–1983 w zakładach HCP w Poznaniu w liczbie 200 sztuk

Podstawowe dane techniczne:

długość ze zderzakami: 31 860 mm
masa w stanie służbowym: 167 ton
średnica kół: 1 250 mm
prędkość konstrukcyjna: 125 km/h
układ osi: Bo’Bo’+Bo’Bo’
typ silnika trakcyjnego: EE-541B
stosunek przekładni: 79:18
moc godzinna lokomotywy: 4 160 kW
moc ciągła lokomotywy: 4 000 kW
maksymalna siła posiągowa: 50 T
napięcie rozrządu: 110 V=
system hamulca: Oerlikon
sterowanie: ukrotnione w obrębie sekcji, indywidualne w obrębie lokomotywy
nacisk osi na szyny: 20,87 T

Lokomotywa spalinowa towarowa serii: M62

ŁTZ M62 – radziecka lokomotywa spalinowa produkowana przez Ługanskij tiepłowozostroitielnyj zawod dla wielu krajów-członków Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej oraz Korei Północnej.

Lokomotywę napędza dwusuwowy, dwunastocylindrowy, widlasty, 48 zaworowy (zawory wydechowe), turbodoładowany silnik wysokoprężny z przepłukiwaniem wzdłużnym o oznaczeniu 14D40 produkcji zakładów w Kołomnie o mocy 2000 KM i pojemności skokowej 150,6 dm³. Stopień sprężania wynosi 14,5. Lokomotywa charakteryzuje się dużą mocą przy jednoczesnym zwiększonym zużyciu oleju silnikowego (silnik dwusuwowy) oraz paliwa. Katalogowe zużycie paliwa wynosi około 25 kg/h na biegu jałowym, natomiast około 320 kg/h przy mocy znamionowej (160 g/KMh). Zużycie oleju silnikowego wynosi około 4,5 kg/h, co przekłada się na niekorzystne cechy ekologiczne tegoż silnika. To, wraz z szybką elektryfikacją linii kolejowych w latach 70. i 80. przesądziło o stosunkowo szybkim wycofaniu większości lokomotyw tej serii z ruchu liniowego. Niewątpliwą zaletą tej lokomotywy jest duża siła rozruchowa, niezawodność, zastosowanie amplistatu, oraz możliwość uruchomienia silnika bez konieczności wstępnego podgrzewania silnika przy niższych temperaturach otoczenia,

Kolzam RegioVan

Rodzina normalnotorowych autobusów szynowych produkcji polskiej, wytwarzanych w zakładach Kolzam w Raciborzu w latach 2003–2005 oraz przez Fablok w Chrzanowie w latach 2011–2012. Kolzam łącznie wyprodukował: dwa egzemplarze jednoczłonowe (SA107 – typ 211M) oraz 10 dwuczłonowych (SA109 – typ 212M), jedenasty dwuczłonowy regiovan został wyprodukowany przez Fablok. Oferowany był także zespół trójczłonowy oznaczony typem 210M, ale nie wyprodukowano żadnego jego egzemplarza.

211M
Pierwszy wyprodukowany pojazd typu 211M posiada 42 stałe miejsca siedzące, ale nie ma toalety. W drugim wyprodukowanym pojeździe zmniejszono liczbę miejsc do 39 i wyposażono go w toaletę.

12 września 2011 SA107-002 na przejeździe kolejowym w Rudniku Szlacheckim na odcinku Wilkołaz – Pułankowice został uderzony przez TIRa. Ranne zostały 3 osoby, w tym kierowca TIRa. Ciężarówka uderzyła w część pojazdu, w której znajdowała się toaleta. Dwie pasażerki doznały potłuczeń, a kierowca tira został przetransportowany śmigłowcem do szpitala. Doznał on złamania kręgosłupa i zmarł. 23 listopada 2011 pojazd został przetransportowany do Mavex-Rekord Kft. (następcy Kolzamu) na naprawę

Inne kolejowe cudawianki



Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *